Sofi

                                                                                                                                   აღარ გვყავს ჩვენი ზუზუ, მოგვიკვდა...

                                                                                                                                                                                            წელიწადზე მეტხანს გვყავდა, სიმბოლურად გასული ვირთხის წელიწადისთვის მოვიყვანეთ. პაწაწუნა იყო, საყვარელი. როგორ გაიზარდა.. როგორ გვიყვარდა, როგორ ვეფერებოდით, ვკვებავდით, ვიტამინებს არ ვაკლებდით, ვაბანავებდით, ვუსუფთავებდით საცხოვრებელს, ვაჟამ სკოლაშიც კი წაიყვანა, ბიოლოგიის გაკვეთილს დაასწრო.

გვცნობდა, ჩვენს ხმაზე მოიხედავდა ხოლმე, ყოველ გაფაჩუნებაზე უკანა თათებზე დადგებოდა და ულვაშების ცმაცუნით გვათვალიერებდა...

ერთ დილასაც ამოყირავებული და გაშეშებული ვნახეთ ..
დედამ თქვა საკუთარი შვილები რომ ისუსნავა, ალბათ ვერ მოინელაო.. ჰო, უჯიშო კი ყოფილა, საკუთარი შვილები როგორ შეჭამა, მაგრამ მარტო ეგ კი არ იყო გამონაკლისი, ასე სცოდნიათ ამ უწყინარ მღრღნელებს, და თანაც, მაინც ხომ გვიყვარდა ძალიან..
დავიტირეთ...გავახვიეთ და უკანა ეზოში ვარდის ძირში დავმარხეთ,წარწერიანი ქვა დავადეთ.დაემთხვა და თაგვის წელიწადს გაჰყვა..
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               უხსოვარი   დროიდან ურთიერთობს ადამიანი ცხოველთა სამყაროსთან,  ზოგი მოიშინაურა, ზოგზე დღემდე ნადირობს... გულგრილი მათ მიმართ მხატვრებიც არ დარჩენილან                                                                                                                                                                                                                მცირე გალერეა                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                                                   

ნიკოლაი სვერჩკოვის მგელზე ნადირობა

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      ეს ნიკო ფიროსმანია

დათვი ორ ბელთან                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             მეაქლემე                                                                                                          ბიჭი ვირზე                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       სამი ირემი წყაროსთან                                          
                                                                                                                                                                                                                          ლომი და მზე  
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 
 

 

 
  ფრთები მინდა
                                                                                                                                                                                                                                                                                         სიზმარში არაერთხაელ მიფრენია, ხან ფრთებით და ხანაც უფრთოდ. ამ სურვილში არც ერთადერთი ვარ და არც ორიგინალური. თვით ლეონარდო დავინჩიც  ოცნებობდა ფრთებზე და შექმნასაც ეცადა მაგრამ შორს ვერ გაფრინდა..  ალბათ ფრენის სურვილით ეუფლებიან მფრინავები პროფესიას, თუმცა შემდეგ განსაზღვრული რეისებით ფრენა უწევთ..

     როგორ შევნატრო რამდენიმე დღის სიცოცხლისუნარიან პეპელას                                ან უტყვ ფრინველებს, მაგრამ ხანდახან  რომ შეიძლებოდეს მათ სხეულში მოქცევა... სასაცილო ოცნებაა.. შერეკილებიც ოცნებობდნენ...

და მაინც, თუ ძალიან მოინდომებ,თუ გულით გინდა გაფრინდებიო..
  გული..          
                                                                                                                                                         გული ცოდნის გარეშე უდაბნოს გავსო, ცოდნას დაუმატებ და ჯოჯოხეთად იქცევაო,თუ ცოდნას სიყვარულსაც დაუმატებ,ბევრ სიყვარულს, იქნებ ეს გული სამოთხედაც იქცესო.. საკუთარ მიკრო სამოთხედ, სადაც მხოლოდ ანგელოზები სახლობენ..
                                                                                                                                                                                                                                                                                 ფრთებს დედამიწაზე...ვინ მაჩუქებს....
საერთოდ ვინ აკეთებს ასეთ საჩუქრებს?????????
მასწავლეთ თუ ვინმემ იცით რამე ამის შესახებ....                                                                                                                                                                                                                     მცირე გალერეა

 ეს ლეონარდო დავინჩის ყველასთვის ცნობილი მონა ლიზაა                                                                        

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          ლიოტარდის მეშოკოლადე ქალი.(ცხელი შოკოლადი ცივი წყლით)

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     ეს მერაბ ბერძენიშვილის ლეონარდოა.
გიგო გაბაშვილის ტილო მილიონ დოლარად გაიყიდა.

         სწავლა                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

          დაიწყო,  დაიწყო სწავლა!  სწავლის რა მოგახსენოთ და არდადეგების შემდეგ მივხვდით, რომ მოგვნატრებია ერთმანეთი.  მასწავლებლებსაც კი.. იყო ჩახუტება და ხვევნა-კოცნა, კომპლიმენტები და მოფერებები. ერთი თვეც არ გასულა და თითქოს გავიზარდეთ. უფრო სწორედ ბიჭები გაიზარდნენ, ვითომ.. გოგოები.. გავლამაზდით.. ასე თქვეს ბიჭებმაც და მასწავლებლებმაც..  განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა..  ახალი წელი დადგა და ახალი იმედები გაუჩნდა ვის რის და ვის რისი..  გასული წლიდან უნახავი კლასელები ერთმანეთს ვათვალიერებთ..  ზოგი გახდა, ზოგიც უარესად გასუქდა. თმის ვარცხნილობა არავის შეუცვლია..   ჩემი მოკლე თმა ყველას   მოეწონა. მიყვარს მრავალფეროვნება და როცა საინტერესო არაფერი ხდება, თმას მივადგები ხოლმე. არ არის ძნელი სიახლე, როცა საკუთარი "სტილისტი" გყავს. აი, კიკინა კი ბევრს დაენანა.. მოვიჭერი,  მაგრამ გადასაგდებად ვერ გავიმეტე. როცა მომინდება მივიმაგრებ და ....

ხატვის გაკვეთილებიც დაიწყო.  გასული სემესტრის ნამუშევრების ნაწილი გამომატანეს. მალე შემაჯამებელი კრება იქნება. შეფასებები მკაცრია.  ვღელავ, როგორც ყოველთვის...                                                                                                                                                                                                                                                                                        მცირე გალერეა                                                                   ეს ფრანგი მხატვარი და მოქანდაკე პიერ ოგიუსტ რენუარია, მიყვარს მისი ყვავილები და გოგონები                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  
                                                                                                                                                                                                                                                   ეს პიკასოს ლამაზმანია               უჩა ჯაფარიძის გლეხები                                                                                                                                                                                             

    ზამთარი                                                                                                           

 ზამთარი უამრავი და ერთმანეთზე გადაბმული დღესასწაულების პერიოდი. შობა, ახალი წელი, ისევ შობა და ისევ ახალი წელი... არდადეგები.... ოო, რა სწრაფად გადის ეს არდადეგები. დასვენებასაც ვერ ვასწრებ, რისგან უნდა დამესვენა არც ვიცი მაგრამ მაინც...

საახალწლო თბილისი წელს ძალიან ლამაზია, განსაკუთრებით ღამით, მაგრამ.. ზამთარს  აქ ვერ აღვიქვავ. არასასიამოვნო სიცივე და რამდენიმე დღიანი თოვლი...

და მაინც მთელი წელი ველი წელიწადის ამ დროს, სიზმარშიც კი ვხედავ თოვლიან მთას, სათხილამურო ტრასებს და ცხადში ველოდები იმ დღეს, მთას რომ მივაშურებთ...

მიყვარს, ყველაფერი მიყვარს გუდაურში. მიყვარს მზიანი დღეები, ღრუბლიანი დღეებიც მიყვარს, თოვლი რომ ბარდნის და ნისლი სრიალს ართულებს, ისიც მიყვარს. უამრავი მომღიმარი, გარუჯული სახე მიყვარს. აი, საბაგიროზე ჯდომა ნაკლებად მხიბლავს. მიღოღავს, მიღოღავს.. ახვალ და .. ისე სწრაფად ეშვები საწყის ადგილას... ჰო, კიდევ კოსტას 'ქოხი'  მიყვარს. მყუდრო და თბილი, არაჩვეულებრივი აურა, სუსნაობაც მიყვარს, მე ცხელი შოკოლადით მიმასპინძლდებიან, უფროსები კი თბილ გლინტვეინს მიირთმევენ, იმედია წელს მეც მერგება, თუნდაც რამდენიმე ყლუპი, ხომ დამპირდა დედა, პირობას ყოველთვის ასრულებს, ჰოდა...

ქოხიდან გამოსულს კიდევ უფრო ლამაზი მეჩვენება მზის სხივებით გაბრწყინებული მთები, რატომღაც ჩაკეტილს რომ უწოდებს პოეტი...

ღამის გუდაურიც მიყვარს. სავსე მთვარის შუქზე უფრო მკვეთრია მთების კონტურები. ლამპიონებით განათებულ ტრასაზე კი ცოტა მოთხილამურე ..                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 

შემოდგომა                                                                                                       

 

 მიყვარს შემოდგომა თავისი ფერებით, თბილი მზით, რომ არ წვავს და მით უფრო სასიმოვნო და სასურველია მისი გამოჩენა რაც მეტად შედის წელიწადის ეს დრო ეშხში.რა ლამაზია ამ დროს შერეულ ტყიანი მთა, სანამ ქარი გაძარცვავს უკანასკნელი ფოთლებისგან და დატოვებს ნაძვების ამარა...

თბილისიც ძალიან ლამაზია ამ დროს. არ მეზარება დილით ადრე ადგომა და "როლიკებით" სრიალი. არც ცივა, არც ცხელა. ქუჩაში სეირნობა და ყვითელი ფოთლების შეგროვებაც მიყვარს პარკებსა თუ ბაღებში.საღამოს სახლში ჯდომა ჯობს და ფიქრი გასულ ზაფხულზე და მომავალ ზამთარზე. სასუსნავი ბევრია...

მუზაც განსხვავებული მოდის  და ხატვის სურვილიც ჩნდება. 

ასეთ სახელოსნოზე ჯერ მხოლოდ ვოცნებობ, ვფიქრობ ასრულებადი ოცნებაა...

ჯერჯერობით სხვისი შედევრების თვალიერებას მეტ დროს ვანდომებ, ვიდრე ხატვას...

მაგალითად დღეს ძალაინ ცნობილი ჰოლანდიელი მხატვარი ვან გოგი,  პოსტიმპრესიონიზმის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, წარუმატებელი,  სიცოცხლეში რომ მხოლოდ ერთი სურათი გაყიდა,რას წარმოიდგენდა ,თუ მისი მზესუმზირები მილიონებად შეფასდებოდა..

                                 "პიეტა".. 

შესრულებულია 1499 წელს, როცა მიქელანჯელო  24 წლის  იყო                                                                                                                                                           ეს ელენე ახვლედიანის თბილისია                                                                                                                                                                                  ნატურმორტებს სოკოებით და იასამნებით შედევრობის პრეტენზია არ უნდა ჰქონდეთ,მაგრამ მე მომწონს